DSSH-Донишкадаи сайёҳӣ, соҳибкорӣ ва хизмат

ТАМАННИЁТИ РЕКТОРИ ДОНИШГОҲИ БАЙНАЛМИЛАЛИИ САЙЁҲӢ ВА СОҲИБКОРИИ ТОҶИКИСТОН АСРОРЗОДА УБАЙДУЛЛО САТТОР БАХШИДА БА НАВРӮЗИ БАЙНАЛМИЛАЛӢ!

    Ҳамватанони азиз, ҳамкасбон, устодону донишҷӯён ва хонандагону толибилмон!
Аз фурсати хеле муносиб истифода бурда ҳамаи Шуморо ба муносибати фарорасии Баҳори аҷам ва ҷашни байналмилалии Наврӯзи оламафрӯз самимона шодбош мегӯям.
Мавриди зикр аст, ки таҷлили “Наврӯзи байналмилалӣ”-и имсола дар саҳифаи таърихи Донишгоҳ бо ҳарфҳои заррин сабт хоҳад гардид. Зеро, маҳз соли 2022 бо дастгирии Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Пешвои маорифпарвари тоҷикони ҷаҳон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Муассисаи давлатии таълимии “Донишкадаи сайёҳӣ, соҳибкорӣ ва хизмат” мақоми муассисаи таълимии байналмилалӣ дода шуда, Муассисаи давлатии “Донишгоҳи байналмилалии сайёҳӣ ва соҳибкории Тоҷикистон” номгузорӣ гардид.
Боварии комил дорем, ки дар доираи дастуру ҳидоятҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо истифода аз шароиту имкониятҳои фароҳамсохтаи Ҳукумати мамлакат, коллективи бисёрнафараи Донишгоҳ тамоми саъю талоши хешро баҳри боз ҳам баланд бардоштани сифати таҳсилот ва омодасозии мутахассисони баландихтисоси ҷавобгӯ ба талаботи бозори ҷаҳонӣ сарф хоҳанд намуд.
Таърихи рушди башар гувоҳ аст, ки аксар ҷашну идҳо ва маросими мардумони олам маҳз дар остона ва ё миёнаи баҳори сабзу хуррам баргузор мегарданд. Ҳикматаш ин аст, ки инсон дар ягон марҳилаи таърих худро аз табиат ҷудо накарда, худро ҷузъи табиат ва табиатро асоси ҳастӣ мешуморад.
Бо талошу заҳматҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон соли 2010 Созмони Милали Муттаҳид бо қабули Қатънома доир ба Рӯзи ҷаҳонии Наврӯз аҳамияти умумибашарии ин ойини бостониро ҳамчун падидаи хиради созанда, таҷассумгари фалсафаи таҳаммулгароӣ, сулҳу ваҳдат, ҳамзистии осоишта, нишони арҷгузорӣ ба таъриху тамаддун ва анъанаҳои ниёгон ба аҳли башар муаррифӣ ва эълон намуд, ки боиси ифтихори ҳар як фарди ватандӯсти кишвар мебошад.
Воқеан, яке аз ҷашнвораҳои бунёдии бани башар, ки аз баробарии шабу рӯзи оғози баҳор ибтидо гирифта, пайванди ногусастании инсону табиатро таҷассум намудааст, ҷашни Наврӯз аст. Ҳамон Наврӯзе, ки пайдоишаш Ориёи бостон, қалби он Хуросони қадим ва гаҳвораи ӯ – сарзаминест, ки ҳоло дар харитаи олам Тоҷикистон номгузорӣ шудааст. Дар олам дигар ягон ид ва ё маросиме ба монанди Наврӯз нест, ки ба чунин поя ва миқдор фалсафаи башардӯстонаву табиатпарварона дошта бошад.
Ҳақ бар ҷониби Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мебошад, ки ҳангоми суханронӣ ба муносибати ҷашни Наврӯзи байналмилалӣ дар варзишгоҳи «20-солагии истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон»-и шаҳри Хуҷанд 22 марти соли 2020 чунин иброз намуда буданд “Аҷдодони шарафманди мо бо вуҷуди монеаву мушкилоти зиёд Наврӯзро на танҳо ҳамчун мероси муқаддаси гузаштагони худ ҳифз кардаанд, балки онро ба сифати ойини башардӯстонаву офаранда ба дигар халқҳои дунё ба таври шоиста муаррифӣ намудаанд”.
Наврӯз – эҳёи ҳаёти ҷисмиву маънавӣ, меҳру муҳаббат ба пайвандону атрофиён, назари нек ба оянда, рафъи ҳама кудурратҳо, бунёди сулҳу рафоҳият, осоишу кӯшоиш ва дигар ниятҳои неки зиндагӣ арзёбӣ мегардад.
Рамзҳои Наврӯз – покии зоҳиру ботин, сурату сирати инсон, покизагии манзилу таъмири вайронаҳо, озодагӣ, иродат, ободӣ, парастиши хуршед ҳамчун манбаи нуру сафо, парвариши гандум ва нахустин маҳсули он – суманак – рамзи сериву пурӣ ва нишоти зиндагии моддӣ мебошад.
Ягон анъанаи наврӯзӣ аз ибтидои пайдоиш то кунун арзиши ахлоқӣ, фалсафӣ ва башардӯстиашро гум накардааст, баръакс бо мурури замон ин арзишҳо бо дарназардошти воқеияти пуртаззоди зиндагии мардум ва кишварҳои мухталифи дунё, мухолифатҳову муноқишаҳо, ҳикмати муҳими гироми доштани ҳаётро дар саёраи Замин таҷассум мекунанд.
Ойинҳо ва расму русуми наврӯзӣ ҳар яке ифодагари ин ё он рӯҳия ва ҳадафҳои инсонист. Масалан, ҳоло дар аксар минтақаҳои Тоҷикистон қабл аз шурӯи Наврӯз маросими поккории манзилро анҷом медиҳанд, ки маънои бо ҷиҳози тоза ва либоси тоза ва рамзи ботини пок истиқбол гирифтани Наврӯз аст. Аз замонҳои қадим хурду бузург ду-се маҳалла якҷо шуда, ба сайргоҳи наврӯзӣ мерафтанд. Имрӯзҳо, хушбахтона, дар тамоми Тоҷикистони азиз чунин сайргоҳҳо мавҷуданд. Дар пойтахти кишвар – шаҳри Душанбе барои баргузории ин ҷашни бостонӣ тибқи расми ниёгон Наврӯзгоҳ сохта шудааст, ки дар рӯзҳои ҷашн ҳама пиру барно ба он ҷо рафта, хушнудиву комронӣ мекунанд.
Дар Донишгоҳи байналмилалии сайёҳӣ ва соҳибкории Тоҷикистон низ чорабиниҳои гуногуни илмӣ, фарҳангӣ ва варзишӣ баргузор гардида истодаанд, ки ҳамаи чорабиниҳо маҳз ба хотири таҷлили сазовори ҷашни байналмилалии Наврӯз мебошанд.
Бори дигар Наврӯзи ҷаҳониро ба ҳамаи Шумо Ҳамватанон, ҳамкасбону шогирдони азиз муборакбод намуда, таманнои онро дорам, ки Наврӯзи ҷаҳоноро ба ҳамагон бахту шодӣ, тансиҳативу пирӯзӣ ва хонаободӣ эҳдо намояд ва муҳити пуртарабу шукуфо ҳамеша насиби ҳар яки шумо бошад.
Боварӣ дорам, ки бо истифода аз файзу баракати Наврӯз бо дасту дили гарм, азму иродаи қавӣ барои ободии диёр саҳми муносиби хешро мегузорем, то рӯзгорамон ҳамеша сарсабзу пурсаодат бошад.
Наврӯзатон фирӯз бод – ҳар рӯзатон Наврӯз бод!

Истинодҳои муфид